خلیح کوچک یا خور عبارتست از فرورفتگی آب در خشکی که با یک معبر آبی باریک به دریا وصل می شود.

ابتدا دهانه خلیج را با یک خط مستقیم بهم وصل می کنیم . دوم یک نیمدایره به قطر خط مستقیم در داخلی خلیج ترسیم می کنیم. سومین کار مقایسه مساحت نیمدایره ترسیم شده با مساحت خلیج است. اگر مساحت نیمدایره کمتر از مساحت خلیج باشد خط مبدا خطی خواهد بود که بطور مستقیم دهانه خلیج را می بندد. نتیجتا آبهایی که در داخلی خلیج قرار می گیرند و پشت خط مبدا واقع می شوند آبهای داخلی محسوب می گجردند و کشور ساحلی حاکمیت مطلق بر این آبها را خواهد داشت.

اما اگر مساحت نیمدایره بیشتر از مساحت خلیج باشد در اینجا خط مبدا خط مستقیم نیست بلکه خطی است که از داخل خلیج در پائین ترین جزر آب عبور می کند.

این قانون در دو نوع خلیج اجرا نمی شود.

۱. خلیج های تاریخی یعنی خلیج هایی که کشور ساحلی سالیان متمادی بر آنها اعمال حاکمیت انحصاری کرده و کشورهای دیگر به آن اعتراضی نکرده اند. مانند خلیجی که در دریای مدیترانه با وسعت ۳۰۰ کیلومتر در سواحل لیبی قرار گرفته و کشور لیبی مدعی تاریخی بودن آن خلیج است.

در خلیج های تاریخی خط مبدا خط مستقیمی خواهد بود که دهانه خلیج را می بندد.

۲. استثناء دوم قاعده خلیج ها آنهایی هستند که در اطراف خلیج بیش از یک کشور قرار گرفته است. یعنی سواحل خلیج متعلق به بیش از یک کشور است مانند خلیج فارس.

در این خلیج ها خط مبدا خطی است که از پائین ترین جزر آب عبور می کند.